Ölüm cezası tartışmasında iki ayrı ilke
Biri hak edilen karşılığı, diğeri gelecekteki zararı konuşur. İkisi aynı sonucu savunsa da aynı gerekçeyi taşımaz.
Biri hak edilen karşılığı, diğeri gelecekteki zararı konuşur. İkisi aynı sonucu savunsa da aynı gerekçeyi taşımaz.
Öz-yeterlik, bir işi örgütleyip sürdürebileceğine dair inançtır. Kişinin genel olarak kendini beğenmesi değildir.
Felsefi zombi, dışarıdan ayırt edilemeyen ama içeriden hiçbir şey yaşamayan bir ihtimaldir. Filmdeki ölü değildir.
Kierkegaard kaygıyı bir nesnenin korkusu değil, seçebilmenin baş dönmesi olarak okur. Bu, klinik bir teşhis değildir.
Her bilinmeyeni sahte bir kesinlik yapmadan da karar verilebilir. Yazı, risk ile belirsizliği ayırır.
Gelecek kuşaklar masada yoktur. Yine de bugünkü seçimler onların imkânını daraltabilir. Yazı bu boşluğu tartar.
Zihin yeni bilgiyi sınırsız almaz. Bu rehber, malzemenin, anlatımın ve çabanın yükünü ayrı ayrı görmeyi anlatır.
Yıldırım birini yok etse ve bataklık tesadüfen aynı bedeni kursa, bu kopya aynı kişiyi ve aynı anlamı taşır mı?
Locke zihni doğuştan dolu bir depo saymaz. Yine de boş levha sloganı, onun metnindeki inceliği siler.
Bazı tartışmalar olgu yüzünden değil, aynı kelimenin iki iş görmesi yüzünden uzar. Rehber, bu düğümü ayırır.
Görünen bağış hem iyiliği çoğaltabilir hem de itibar devşirebilir. Yazı, niyet ile etkiyi aynı kefeye koymaz.
Belirsizlikte başkalarının ne yaptığına bakmak bilgi verebilir. Aynı bakış, hatayı da kalabalıkla birlikte büyütebilir.