Nietzsche'de tanrı öldü neyi teşhis eder?
Tanrı öldü, bir kanıt cümlesi değildir. Nietzsche'de bu söz, ortak ahlak zemininin seyrelmesini teşhis eder.
Tanrı öldü, bir kanıt cümlesi değildir. Nietzsche'de bu söz, ortak ahlak zemininin seyrelmesini teşhis eder.
Kant, doğru görünen bir işi eğilimle yapmayı ödevle yapmaktan ayırır. Ayrım, duyguyu yasaklamak için değildir.
Hegel'de bilinç, kendisini bir başkasının bakışında arar. Zorla alınan bakış, aranan tanınmayı vermez.
Kierkegaard kaygıyı bir nesnenin korkusu değil, seçebilmenin baş dönmesi olarak okur. Bu, klinik bir teşhis değildir.
Locke zihni doğuştan dolu bir depo saymaz. Yine de boş levha sloganı, onun metnindeki inceliği siler.
Epikür hazcı sanılır, oysa aradığı şey lüks değil, sakin bir dengedir. Yazı, bu karikatürü yavaşça ayırır.
Wittgenstein'a göre anlam, kelimenin içindeki gizli bir nesne değil, kelimenin kullanıldığı işin içindedir.
Spinoza, duyguyu bir zayıflık diye kovmaz. Onu, nedenini gördüğümüzde gücü değişen bir fikir olarak okur.
Descartes her şeyi kalıcı reddetmez. Yöntemli kuşku, neyin bir an askıya alındığını ve neyin ayakta kaldığını sorar.
Hume, neden-sonuç bağını zorunlu bir yasa gibi değil, tekrarın zihinde bıraktığı beklenti olarak okur.
Mutluluk haz mıdır, yoksa erdemli bir hayat mı? Aristoteles'in eudaimonia fikri ile hazçılığı ve Epiküros'u karşılaştırıyoruz.
"Varoluş özden önce gelir" ne demek? Sartre ve varoluşçuluk üzerinden özgürlük, sorumluluk ve anlam arayışını sakin bir dille ele alıyoruz.