Locke'a göre kişiyi hatıra mı taşır?
Locke, kişisel kimliği belleğin sürekliliğine bağlar. Bağ, bir general ile bir çocuk arasında kopunca itiraz da başlar.
Etiket
"felsefe" etiketli 13 yazı.
Locke, kişisel kimliği belleğin sürekliliğine bağlar. Bağ, bir general ile bir çocuk arasında kopunca itiraz da başlar.
Pascal, inancı bir beklenen değer gibi tartar. Tartı, kanıtın yerini tutmaz ve birçok itirazı da yanında taşır.
Nietzsche, bazı ahlakların güçten değil, güçsüzlüğün hıncından doğduğunu iddia eder. İddia bir övgü değildir.
Beauvoir, kadını doğuştan bir öz diye dondurmaz. Öteki kılınmayı bir durum, bir tarih ve bir ilişki olarak okur.
Meditasyonlar'ın ilk günü, dünyayı inkâr etmez. Duyuyu, rüyayı ve aldatıcıyı birer birer masaya koyar. Rehber, sırayı korur.
Marcus Aurelius'un notları kendine yazılmıştır. Bu rehber, onları bir slogan defteri gibi okumamayı anlatır.
Felsefi zombi, dışarıdan ayırt edilemeyen ama içeriden hiçbir şey yaşamayan bir ihtimaldir. Filmdeki ölü değildir.
Locke zihni doğuştan dolu bir depo saymaz. Yine de boş levha sloganı, onun metnindeki inceliği siler.
Epikür hazcı sanılır, oysa aradığı şey lüks değil, sakin bir dengedir. Yazı, bu karikatürü yavaşça ayırır.
Bir inanç doğru ve gerekçeli olsa da şans eseri doğru olabilir. Gettier, bilginin bu üçlü tarife sığmadığını gösterir.
Wittgenstein'a göre anlam, kelimenin içindeki gizli bir nesne değil, kelimenin kullanıldığı işin içindedir.
Spinoza, duyguyu bir zayıflık diye kovmaz. Onu, nedenini gördüğümüzde gücü değişen bir fikir olarak okur.