Locke'a göre kişiyi hatıra mı taşır?
Locke, kişisel kimliği belleğin sürekliliğine bağlar. Bağ, bir general ile bir çocuk arasında kopunca itiraz da başlar.
Locke, kişisel kimliği belleğin sürekliliğine bağlar. Bağ, bir general ile bir çocuk arasında kopunca itiraz da başlar.
Kimine sürekli bir iç konuşma eşlik eder. Kiminde düşünce daha sessiz ya da görüntülüdür. Fark, bir kusur değildir.
Öz-farkındalık bir hali görür. Öz-eleştiri ise çoğu zaman o hali bir suçlamaya çevirir. Rehber, ikisini ayırır.
Geçmişi olduğu gibi oynatmayız. Hatıra, bugünkü soruyla yeniden kurulan bir sahnedir. Kuruluş her zaman yalan değildir.
Benlik, tek bir çekirdek gibi durmaz. Anlatılan hayat hikâyesi, dağınık günleri bir kişi haline getirmeye çalışır.
Pascal, inancı bir beklenen değer gibi tartar. Tartı, kanıtın yerini tutmaz ve birçok itirazı da yanında taşır.
Nietzsche, bazı ahlakların güçten değil, güçsüzlüğün hıncından doğduğunu iddia eder. İddia bir övgü değildir.
Beauvoir, kadını doğuştan bir öz diye dondurmaz. Öteki kılınmayı bir durum, bir tarih ve bir ilişki olarak okur.
Meditasyonlar'ın ilk günü, dünyayı inkâr etmez. Duyuyu, rüyayı ve aldatıcıyı birer birer masaya koyar. Rehber, sırayı korur.
Mill, kişinin kendi iyiliği için zorlanmasını reddeder. Başkasına zarar ise ayrı bir kapıdır. Kapı sandığı kadar temiz değildir.
Arendt, kötülüğü her zaman derin bir canavarlıkta aramaz. Düşüncesizlik, sıradan bir memurun içinde de büyüyebilir.
Marcus Aurelius'un notları kendine yazılmıştır. Bu rehber, onları bir slogan defteri gibi okumamayı anlatır.